جایگاه روابط عمومی ها و سوء مدیریت ها
روابط عمومی پس از گذشت حدود یک قرن از پیدایش آن ، با تغییرات مفهومی عمیق و گسترده ای مواجه است ، به طوری که تعاریف و تعابیر مختلفی از آن ارایه شده است .
بنا به تعاریف متعددی که از روابط عمومی شنیده ایم،روابط عمومی را هنر هشتم ، چشم و گوش و زبان سازمان ، وسیله مشاوره مدیران و پل ارتباطی بین سازمان و مردم دانسته اند. اما در تعریف کلی ، روابط عمومی را مجموعه ایی از عملیات ارتباطی آگاهانه مبتنی بر برنامه و تحقیق تعریف کرده اند که با استفاده از شیوه های علمی و هنری بدنبال ارتباط با مردم و اطلاع یابی از نظرهای آنان، تجزیه و تحلیل گرایشات مخاطبان و افکار عمومی به منظور گفتگو با آنان برای رسیدن به تفاهم با کاربرد روشها و ابزارهای ارتباطی نوشتاری و گفتاری ، دیداری و شنیداری است.
با تامل در این تعریف ، روابط عمومی زمانی می تواند به یک روابط عمومی امروزی و علمی تبدیل شود و به عنوان یک عنصر راهبردی و اثرگذار در سیاست گذاری سازمان ایفای نقش کند که تمام ابعاد تعریف فوق را به کار بندد.
اما آیا واقعا پس از گذشت ۵۹ سال از تشکیل اولین واحد روابط عمومی در ایران ، روابط عمومی توانسته است جایگاه واقعی خود را تشکیلات سازمانی پیدا کند؟
آیا مدیران از جایگاه و نقش روابط عمومی در کنار مدیریت آگاه هستند؟
پاسخ اینجاست که متاسفانه عدم درک مدیران از نقش روابط عمومی ؛ باعث افزایش هزینه ، تحمیل رفتار فردی ، افت کارایی و اثربخشی و ایجاد روند رو به حذف نقش و اهمیت مدیریت تخصصی و علمی و حرفه ای در سیستم تصمیم گیری و برنامه ریزی سازمان شده است.
یکی دیگر از دلایل بی هویتی روابط عمومی ها این است که در راس بیشتر واحدهای روابط عمومی ، مدیران و افرادی با مشروعیت های علمی و قابل حضور ندارند و مدیران روابط عمومی بیشتر نقش پلاکارد چسبان یا نیروی خدماتی و گاها در برخی سازمان ها نقش محتسب و بازرس را بازی می کنند. از اینرو واگذار کردن پست مدیریت روابط عمومی به افرادی که فاقد دانش و علم و تخصص بوده و از سوی دیگر شخصیتشان مطابق با این شغل نیست ، را می توان از ویژگی های بسیاری از سازمان ها برشمرد.
از جهت دیگر مواردی مانند نداشتن جسارت ، ناتوانی در ایفای نقش ، عدم آشنایی با امکانات و تجهیزات ، نا آگاهی از مسائل درون و برون سازمانی و عدم استفاده بجا و اصولی از نیروهای کارآمد و متخصص بر وخامت اوضاع افزوده است.
روابط عمومی زمانی می تواند نقش راهبردی خود را در سازمان ایفا کند که در تشکیلات سازمانی از جایگاه مناسبی بهره مند باشد.آنچه مشاهده می شود دربسیاری ازتشکیلات سازمانهای ایران،روابط عمومی در پایین ترین سطح خود و بعنوان یک واحد فرعی امور اداری یا خدماتی تعریف شده است که وظیفه برگزاری مراسم جشن و عزاداری و امور جزئی و پیش پافتاده ای از این قبیل را به عهده دارد که در این صورت نمی تواند نقش و جایگاه راهبردی داشته باشد. زیرا جایگاه شغلی مسئول روابط عمومی از شرایط مسئول امور اداری پایین تر است.
اما در سازمان هایی که واحد روابط عمومی در جدول سازمانی بلا فاصله زیر نظر مدیر عالی سازمان قرار دارد ، نشان از توجه عالمانه به روابط عمومی بعنوان یک عنصر راهبردی و اثر بخش است و روابط عمومی را در بالاترین رده زیر نظر مدیر عالی سازمان نشان می دهد.
در هر صورت برای توسعه روابط عمومی در ایران نیاز است مدیریت آن به دست افرادی سپرده شود که دارای تخصص و تجربه کافی در این حوزه باشند در غیر اینصورت مدیرانی که بر اساس سلیقه و نظر مقام عالی سازمان به مدیریت روابط عمومی منصوب می شوند و از اصول و مبانی تخصصی و حرفه ای آن بی اطلاع هستند ، هرگز نمی تواند در این عرصه موفق باشد.
مهمترین اصل اینست که مدیران سازمان ها به این باور برسند که روابط عمومی یک دانش تخصصی و نهاد علمی است که عدم توجه به آن و اثرات زیانبار و هزینه های بسیاری را برای سازمان به دنبال خواهد داشت.
خوشبختانه در سال های اخیر با تاکییدات فراوان مسئولان ارشد نظام ،مهم شمردن نقش روابط عمومی در سازمان ها به یک ضرورت تبدیل شده است که از پیامدهای آن می توان به برگزاری دوره ها و کلاس های آموزشی تخصصی در سازمان ها و وزارت خانه ها اشاره کرد.
انشاء الله به همت مراکز آموزش عالی و دانشگاه های کشور شاهد رشد و توسعه علمی این رشته باشیم و در سال های آتی با بکار گیری نیروهای تحصیل کرده در این حوزه و حمایت مدیران ، روابط عمومی بتواند به جایگاه واقعی خود در تشکیلات و ساختارهای نظام اداری کشور برسد.
کتاب «حقوق تبلیغات بازرگانی» نوشته دكتر كاظم معتمدنژاد از سوی انتشارات دفتر مطالعات و برنامهریزی رسانهها روانه بازار كتاب شده است.
اولین جشنواره فرهنگی ورزشی شکارچیان دوستدار محیط زیست سیستان و بلوچستان برگزار می شود.
استاندار کرمان: حضور مردم در استقبال از رييس جمهور تکليف مسوولان را سنگينتر کرد .
