علوم ارتباطات و روابط عمومی

یکی از وظایف اساسی روابط عمومی مبتنی بر اصل اطلاع رسانی ، سخنگویی و اعلان مواضع، سیاست ها ، اقدامات و برنامه هاست.

این وظیفه ناگسستنی از روابط عمومی ، در واقع همان صفت " زبان گویا " را عملی می کند و لذا مدیر روابط عمومی باید در هیأت و نقش سخنگو ، سخنگوی رسمی یک سازمان باشد.

متأسفانه در سال های متمادی گذشته ، به دلیل عدم مدیریت تخصصی دستگاه در متولی روابط عمومی ، معمولاً این وظیفه را به فردی غیر از مدیر روابط عمومی سپرده اند. این اقدام ، همواره به عنوان عامل تضعیف کننده روابط عمومی مطرح بوده و جامعه روابط عمومی همواره به آن ایراد گرفته اند.

موج این انتقادها نهایتاً منجر به آن شد که در دولت نهم ، در زمان تصویب آیین نامه جامع روابط عمومی تأکید شد که ترجیحاً وظیفه سخنگویی ، به مدیر روابط عمومی سپرده شود ، درحالی که مطالبه به حق اهالی هنر هشتم ، حکم قطعی بود ، نه حکم ترجیحی.

انتظار می رفت که در "دولت تدبیر و امید" که بنای آن بر تخصص و کار تخصصی است ، این آیین نامه اصلاح شود ، اما متأسفانه اخیراً شاهد انتخاب سخنگوی دستگاه ها هستیم که عملاً به فردی غیر از مدیر روابط عمومی سپرده می شود.

به نظر می رسد امروز در حالی که انجمن های روابط عمومی سکوت گزیده اند ، و باید مطالبه گر اصلی حقوق و مدافع نگاه تخصصی به روابط عمومی باشند ، همه ما مسئول هستیم نسبت به این رویداد ، ابراز ناخشنودی کنیم. اگر نگاه کنیم که در وزارت کشور و سازمان انرژی اتمی ، این رویه ناصواب اجرا شده و در آینده احتمالاً شاهد تداوم آن در سایر دستگاه ها خواهیم بود ، باید به طرق مختلف از دولت تدبیر و امید بخواهیم به این رویه ناصواب پایان دهد و در حکم صادره برای یک مدیر روابط عمومی ، با حفظ سمت ، مسئول سخنگویی دستگاه نیز به او سپرده شود.

نویسنده: ناهید عبادی